Σκέψεις

Εδω μέσα γράφω τις σκέψεις μου για οτιδήποτε με απασχολεί

Chris Cornell, R.I.P.

Ήταν μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές στη Rock μουσική της τελευταίας 30ετίας. Από τους καλλιτέχνες που δεν έκατσε ποτέ στ’αυγά του και πάντα έβρισκε τρόπους να δημιουργεί.

Στεναχωρήθηκα πολύ όταν προχθές έμαθα τα κακά νέα… Θέλοντας και μη, τέτοιοι καλλιτέχνες είναι κομμάτι της ζωής μας. Είτε μέσω της μουσικής τους, είτε μέσω αναμνήσεων που μας έχουν αφήσει τα ακούσματα τους. Δε θα ξεχάσω ποτέ το video clip της πρώτης του μπάντας Soundgarden και του τραγουδιού Black Hole Sun… τότε θυμάμαι να προβάλλεται συνέχεια σε MTV και εκπομπές μουσικής (συνήθως Σαββάτο μεσημέρι από ΕΡΤ και Mega)

όπως και το Spoonman από το ίδιο album…

Μετά τη διάλυση των Soundgarden, έφτιαξε τους Audioslave, άλλη μια ωραία μπάντα με κομμάτια που έχουν αφήσει αναμνήσεις σε όσους άκουγαν αυτό το είδος.

Αυτούς τους άκουγα αργότερα, πιο ώριμη μουσική, πιο ώριμος και εγώ, άλλα συναισθήματα και αναμνήσεις. Χαίρομαι που άφησε έργο πίσω του, λυπάμαι για τα παιδιά και τη γυναίκα του που τον έχασαν έτσι ξαφνικά όταν αυτοκτόνησε μετά την τελευταία του συναυλία με τους Soundgarden προχθές, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στο Detroit του Michigan.

Εδώ υπάρχει ένα video με την τελευταία του εμφάνιση.

Εύχομαι να βρεί νέα πράγματα να τραγουδήσει από εκεί πάνω αν και έχουν μαζευτεί κάμποσοι τα τελευταία 2 χρόνια και θα είναι δύσκολο να πάρει σειρά…

Καλό ταξίδι Chris Cornell ή κατα κόσμον Christopher John Boyle

Share

Metallica – Hardwired to Self Destruct REVIEW

metallica-hardwired_to_self_destruct

Να’μαστε λοιπόν μετά από 8 χρόνια με ένα νέο δίσκο των Metallica που απ’ότι είδαμε και ακούσαμε στο YouTube μέχρι σήμερα, αναμενόταν με μεγάλο ενδιαφέρον.

Σήμερα πήρα στα χέρια μου το νέο album και μόλις το άκουσα (πρώτη ακρόαση).Του δίνω Βαθμολογία 8.7/10 ίσως ανέβει, ίσως και όχι.

Αναλυτικότερα τραγούδι με τραγούδι σκέψεις και παρατηρήσεις/συγκρίσεις με παλαιότερα τραγούδια τους.

  1. Hardwired
    Γρήγορο καθαρό Thrash Metal που θυμίζει εποχές 90s όταν Metallica, Slayer, Sepultura και Pantera ήταν στο απόγειο της καριέρας τους.
    Αυτό που με ενόχλησε ήταν οι στίχοι. Βρισίδι χύμα και κανένας λόγος να το θυμάσαι ως τραγούδι γραμμένο από τον Hetfield.
  2. Atlas, Rise
    Πολύ καλό με ωραίους στίχους και δομή. Ρυθμικό και δείγμα του τι επακολουθεί στη συνέχεια του album.
  3. Now That We’re Dead
    Πολύ ωραίο τραγούδι με εναλλαγές ρυθμού και μελωδίας. Πιστεύω ότι αυτό το τραγούδι ίσως έχει μείνει “stock” από το Death Magnetic, γιατί θα μπορούσε να ήταν το τελευταίο του προηγούμενου δίσκου γιατί έχει πολά υλικά του The Day that Never Comes μέσα. Μετά τη μέση ίσως θυμίσει το Where The Wild Things Are από το Reload. Αν και έχει πιο Hard Rock στοιχεία που αν κυκλοφορούσε από κάποιον άλλο καλλιτέχνη, θα ήταν αδιάφορο τραγούδι. Το chorus είναι πολύ 80s.
  4. Moth into Flame
    Ωραίοι στίχοι που κατακρίνουν τη σημερινή ματαιόδοξη ζωή μέσα από το στυλ ζωής κάποιας “περσόνας” που θυσιάζεται στο βωμό της πρόσχαιρης δόξας και αναγνώρισης. Έτσι και σαν πεταλούδα της νύχτας καίγεται…
  5. Dream No More
    Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του δίσκου. Εναλλαγές δυνατών riff και ρυθμού με όμορφες μελωδίες. Σύγχρονα riff και ρυθμικό με ωραία φωνητικά και backing vocals. Ελπίζω στα live ο Trujillo να αποδώσει σ’αυτό το τραγούδι, ο Newsted θα έσκιζε… Βαρύ και ογκώδες με κούρδισμα α’λα Sad But True. Ωραίο solo αν και θα θυμίσει παλαιότερα solos του Hammet.
  6. Halo On Fire
    Ίσως αυτό το τραγούδι να ήταν 3 και να ενώθηκαν. Πολλές διαφορετικές σκέψεις και μελωδίες σε ένα τραγούδι. Ίσως θυμίζει άλλες μπάντες ειδικά στην αρχή, κάτι από Judas Priest ίσως, με μελωδίες και φωνητικά που ακολουθούν μετά το intro του κάνοντας να προσπαθείς να θυμηθείς με τι μοιάζει. Χρειάζεται ανάλυση αν και είναι πολύ καλό…
  7. Confusion
    Το τραγούδι που θυμίζει μια μίξη ανάμεσα σε Struggle Within του Black Album και του Am I Evil… Γρήγορο με ωραίο στίχο αν και δεν ξεχωρίζει ως κάτι νέο. Θα μπορούσε να ήταν και αυτό ένα από τα απομεινάρια του Death Magnetic όπως το Νο3 παραπάνω. Τα σόλο του Hammet δεν έιναι solos αλλά γεμίσματα στους στίχους. Σε αυτό το τραγούδι μόνο ο Hetfield δίνει ρέστα με φωνή και riff, οι άλλοι 3 απλώς ακούγεται σαν να παίζουν για να βγεί το μεροκάματο… προσωπικά δεν νομίζω ότι θα το θυμάται κανείς αυτό το τραγούδι σε 5 χρόνια.
  8. Manunkind
    Ωραίο ξεκίνημα με μελωδία και αρμονικές. Το μπάσο του Trujillo παίζει με τον καθαρό ήχο της κιθάρας του Hetfield μέχρι να μετρήσει 4 ο Ulrich. Μετά το τραγούδι γίνεται ένα νέο Through The Never ίσως με στοιχεία του Ronnie του Load. Στη μέση το τραγούδι θυμίζει κάτι από Jason Newsted – Heavy Metal που κυκλοφόρησε πριν 4 χρόνια. Το ύφος του ήχου της κιθάρας και του solo μαζί με τα κοψίματα των drums μου θυμίζει κάτι τέτοιο. Το τραγούδι ξεχωρίζει και είναι από τα αγαπημένα μου στο δίσκο.
  9. Here Comes Revenge
    Ρυθμικό με ωραίο riff και βάσεις για καλή παρουσία στα live που θα ακολουθήσουν. Οι στίχοι μαζί με τα drums χτίζουν τη δομή για το chorus που θυμίζει κάτι από Black Album. Οι στίχοι είναι απλοί και φωνητικά το “κοκοράκι” θυμίζει κάτι από Death Magnetic. Ακατέργαστο όσο και καλά δομημένο τραγούδι. Ατμοσφαιρικό από τη μια με ωραία μελωδία των στίχων αλλά σιγά σιγά η ατμόσφαιρα θυμίζει την καλή εποχή των Metallica. Άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι.
  10. Am I Savage?
    Στην αρχή νομίζεις ότι είναι η μπαλάντα του δίσκου. Μετά λες ευτυχώς που δεν είναι. Ίσως το καλύτερο τραγούδι του album που δείχνει τους Metallica του 2016.
  11. Murder One
    Σκέφτεσαι, λες να είναι αυτή η μπαλάντα τελικά; Όχι. Είναι το νέο Don’t Tread On Me του 2016. Καθαρά πολιτικός στίχος που ίσως δηλώνει κάτι που θα ακολουθήσει στο άμεσο μέλλον. Κάπως αδιάφορο τραγούδι και το solo δεν έχει κάτι νέο, σαν να αντιγράφει τον εαυτό του ο Hammet. Σκιά του εαυτού του θα έλεγα…
  12. Spit Out The Bone
    Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου. Γρήγορο όπως και το πρώτο. Καθαρό Thrash που όταν ακούσεις το δίσκο στο Repeat δίνει μια ωραία αίσθηση. Ο Ulrich πρέπει να ξαπατώνεται σε αυτό το τραγούδι αν το παίξουν live. Η ταχύτητα και το riff θυμίζει τραγούδι από And Justice For All με ωριμότητα φωνητικών από Black Album και μετά. Το μπάσο κοντά στη μέση του τραγουδιού θυμίζει ίσως Cliff/Lemmy/Newsted και τα φωνητικά δίνουν ρέστα. Σε αυτό το τραγούδι ο Hammet παίζει καλύτερα με μελωδία και δομή στο σόλο. Ο καλύτερος τρόπος να κλείσεις ένα δίσκο μόλις ξανά-εφευρέθηκε έπειτα του Dyers Eve 28 χρόνια πρίν.

Απόδοση οργάνων:

Στίχοι – Ρυθμικές κιθάρες: 9/10 (Hetfield)
Σόλο: 7/10 (Hammet)
Μπάσο: 8/10 (Trujillo)
Κρουστά: 9/10 (Ulrich)

ΣΥΝΟΨΗ:
Σε γενικές γραμμές ήταν ότι έπρεπε. Ίσως ο καλύτερος δίσκος των Metallica μετά το And Justice For All και ακολουθεί το Black Album και όλα τα άλλα που ακολούθησαν αυτό…
Η παραγωγή θυμίζει τα πολυκάναλα Load & Reload. Δεν χρειάζεται καμία ρύθμιση σε EQ για να το ακούσεις δυνατά. Είναι σύγχρονο με πολύ καλά στοιχεία του “παλιού” και δοκιμασμένου Metal που εμείς οι 40ρηδες γνωρίσαμε στα νιάτα μας. Ως φανατικός Metallica-fan είμαι χαρούμενος. Αυτό το album το περίμενα από το 1998. Ήρθε με 18 χρόνια καθυστέρηση, αλλά σημασία έχει ότι ήρθε. Μελωδίες και στίχοι θα αναλυθούν από ειδικούς του “τύπου”. Εγώ μόλις σας κατέθεσα την άποψή μου έπειτα από την πρώτη ακρόαση. Θα ακολουθήσουν χιλιάδες άλλες…

Save

Share

Apple has to re-invent itself

apple_metal_logo

The last couple of years there are many faithful Apple users who are disappointed of Apple’s direction changes on many levels and markets. Apple’s choice to invest on Apple Watch and iOS devices instead of Macs and Professional software (once upon the time was a leader into), has transformed it’s faithful professionals to seek other solutions. For example, Aperture became Lightroom, Finalcut became Premier, Shake disappeared, Motion remained the same for 4 years. DVD Studio Pro doesn’t exist. And so on regarding the Software.

Hardware wise, Mac Pro from 2013 is a joke for expand-ability, stability and rigid built compared to Mac Pro from 2012 and earlier (Mac Pros 1,1 to 5,1).
Apple Displays is a non-existent joke today.
iMac is more of a Laptop on a stand instead of a Desktop replacement (power-wise and upgrade-ability).
MacBook Pros after the 2011 models are more like a huge iPad with keyboard attached. The upcoming ones (September 2016 models) will be exactly this. Instead of a lightning port will have 3-4 USB Type C ports and nothing more!

Apple’s design department is stuck. They try to innovate creating watch bands, emoji’s and Stores. It’s all about the masses nowdays, the lifestyle masses.

The cult of Mac is no more.
Farewell to all the old users who still have faith on each Keynote to listen to “One more thing” as Steve Jobs used to say before unveiling a magical product or update to hardware or software.

I still have hope for change of path but it’s difficult anymore. If Apple remains like it is now, Chinese manufacturers who follow Apple’s root manifests and faith to it’s users, will become what Apple was until 2010. A huge user base of professionals and new users meeting Apple’s hardware after owning an iPod or iPhone. I see brands like Xiaomi, Huawei, Oppo, One X etc. to take over and change the technology of tomorrow. Apple will remain still for 5-8 years on it’s brand new Campus and then new minds will take over and follow the path Apple lost after Steve’s death.

 

 

Share

Apple VS Xiaomi

Apple_VS_Xiaomi

Όπως έγραψα χθές στο Insomnia.gr, εύχομαι η Apple να αντιγράψει την Xiaomi στο λειτουργικό της για iPhone και iPad.
Το iOS έχει μείνει στάσιμο. To MIUI είναι πολύ μπροστά του.

Εδώ και 2-3 χρόνια έπαψε η Apple να προσπαθεί στους τομείς που εμένα προσωπικά μ’ενδιαφέρουν:

  • Επαγγελματικά προγράμματα (ήχος, εικόνα, video)
  • Επαγγελματικά μηχανήματα (Mac Pro, Displays, Mac Book Pro)
  • Κινητά και τάμπλετ με όλα τα παρελκόμενά τους (εφαρμογές, αξεσουάρ κτλ)

Από την άλλη είδα με έκπληξη την Xiaomi με το MIUI να έχει δυνατότητες που εύχομαι να είχε και το iOS.
Εδώ και σχεδόν μήνα σκέφτομαι να κάνω τη μετάβαση πίσω στο Android. Χρησιμοποιώ το αγαπημένο μου iPhone 5s και πρόσφατα απέκτησα ένα Xiaomi Redmi Note 3 Pro. Μετά από δοκιμές σε αντοχή μπαταρίας, λειτουργικό, δυνατότητες, εμπειρία χρήσης, σχεδιασμό, υποστήριξη, τιμή και εμφάνιση, κατέληξα στα εξής:

  1. Η Apple έχει μείνει πίσω από τότε που άρχισαν τα στερεύουν οι ιδέες του μακαρίτη Steve Jobs.
  2. Η Xiaomi όπως και άλλες Κινέζικες εταιρείες, βρέθηκαν σε θέση πρωτοπορείας σχεδιαστικά και σε δυνατότητες από τότε που απλώς αντέγραφαν τα iPhones/iPads.
  3. Δεν βλέπω στον ορίζοντα ριζικές αλλαγές στην Apple που θα κάνει τον κόσμο (επαγγελματίες κυρίως του χώρου μου) να επιστρέψει ξανά στη χρήση των προϊόντων της αν δεν αλλάξει στρατηγική.
  4. Δεν θέλω να βλέπω πια Keynotes με παρουσιάσεις ηλίθιων ρολογιών με νέα λουράκια και watch faces σε πρώτο πλάνο και να μένει πίσω το Mac OS X, το iOS και τα επαγγελματικά προϊόντα.
  5. Δεν θέλω να βλέπω τα πρώτα 10 λεπτά στα Keynotes τα οικονομικά στοιχεία των πωλήσεων ή της εξάπλωσης της εταιρείας που βασίστηκε σε λίγους και καλούς που τη στήριξαν στα δύσκολα και τώρα τη νοιάζουν οι πολλοί και μέτριοι που τη χρησιμοποιούν ως δείγμα ευημερίας/επίδειξης.
  6. Θέλω να δω τιμολογήσεις ανάλογες της προσφοράς σε θέμα hardware και όχι marketing καθαρά και μόνο. Η Google μπορεί να μην έχει ποιό ασφαλές λειτουργικό, αλλά εταιρείες όπως η Xiaomi προσπαθούν και προσθέτουν δυνατότητες αντάξιες του iCloud, ευέλικτες και πρωτοπόρες τεχνολογικά. Τα εργαλεία υπάρχουν, όραμα και όρεξη να βρεθεί και όλα γίνονται.

Όσοι φίλοι είναι Mac Users από αρχές της δεκαετίας του 2000 και μετά, καταλαβαίνουν το σκεπτικό μου.

Εύχομαι η Apple τον επόμενο μήνα να με διαψεύσει, δύσκολα όμως.

 

Share

Ο Τσίπρας μας ξεγέλασε όλους

Tsipres

Δυστυχώς δεν είμαι ο μόνος που πιστεύει ότι ο Αλέξης Τσίπρας μας ξεγέλασε ως νέος ψηφοκυνηγός. Οτιδήποτε έλεγε ως αντιπολίτευση τα προηγούμενα χρόνια, όπως και προεκλογικά, τα αναιρεί με τις αποφάσεις του και τη στρατηγική που ακολουθεί.

Το #proti_fora_aristera καθώς και το #deuteri_fora_aristera δείχνουν ότι σύντομα θα ανατραπεί και αυτός όπως και ο Αντώνης Σαμαράς και δεν θα υπάρχει #triti_fora_aristera αν οι Έλληνες ψηφοφόροι καταλάβουν ότι όλοι τους εκεί μέσα είναι ο ίδιος κλωνοποιημένος ηθοποιός με 300 διαφορετικά προσωπεία. Κανένας μα κανένας τους δεν ενδιαφέρεται για το λαό και το συμφέρον της χώρας που τον γέννησε (;) και τον μεγάλωσε (;).

Η ευκολία με την οποία με το που εκλεγούν αλλάζουν τα πιστεύω τους, την καταγωγή τους, το επάγγελμά τους (;) ή το επάγγελμα που έκαναν οι προγόνοι τους ώστε να βρίσκονται αυτοί σήμερα σε αυτή τη θέση, δείχνει το ποιόν τους και το ποιός είναι ο σκοπός τους. Το συμφέρον της τσέπης τους, της φαμίλιας τους και οι μυστικοί όρκοι που έχουν δώσει σε διάφορες στοές και λόμπυ για να τους αναδείξουν και να απολαμβάνουν προσωρινά τον τίτλο του Βουλευτή.

Όλα αυτά πρόκειται ν’αλλάξουν. Τα νέα παιδιά που έχουν απομυθοποιήσει την πολιτική, όσοι σκέφτονται το μέλλον τους με καθαρό το κούτελο που με κόπο εργάζονται να συντηρήσουν τις αξίες τους και τα ιδανικά τους, αυτοί θα τους ρίξουν. Όλοι εκείνοι που τα τελευταία με σκυμμένα τα κεφάλια ακούν και δεν αντιδρούν, παρα κάνουν υπομονή ακόμα μια μέρα, ακόμα μια βδομάδα, ακόμα ένα μήνα… αυτοί θα τους ρίξουν. Χωρίς εμφύλιους, χωρίς πολέμους… μια μέρα θα ξυπνήσουν και θα πουν “αυτό ήταν, ώς εδώ“.

Και τότε όλοι θα δούμε τι σημαίνει η δύναμη του λαού που ξύπνησε και δεν πιστεύει πια τις μαλακίες που του έλεγαν και του υπόσχονταν τα τελευταία 40+ χρόνια. Εκείνη η μέρα θα είναι η γιορτή της Δημοκρατίας, της Αξιοκρατίας και του Δικαίου. Δεν αργεί πολύ, έρχεται…

Share

Η επόμενη μέρα

GReferendum_Results

Συντριπτική επικράτηση του ΟΧΙ με 61,3% έναντι 38,7 του ΝΑΙ. Κανένας Εμφύλιος (ακόμα) γιατί είμαστε(;) ένας.

Τις τελευταίες 24 ώρες όμως κατάλαβα πολλά, για το τι κρύβεται πίσω από κάθε χαμόγελο, σκούντημα, φιλικό χτύπημα στη πλάτη και συμβουλή.

Ένα προσωπείο “κανονικότητας” του Έλληνα μικροαστού που στριμωγμένος στο καβούκι που τον άφησαν να ζει, φοβάται. Φοβάται να ζήσει, να αντιμιλήσει, να διεκδικήσει, να αντιπαρατεθεί, να προβάλει τη θέση του, τη σκέψη του, τις ιδέες του, τα όχι του. Και εγώ το κάνω αυτό όταν δεν θέλω να χαλάσω τη μέρα μου, σπάνια αλλά το κάνω.

Έχουν καταφέρει να μας μοιράσουν στο παρελθόν, στο DNA μας έχει αποτυπωθεί αυτό και δύσκολα θα χαθεί. Χρειάζεται προσπάθεια, αυτοθυσία, περιορισμός εγωισμού και προσπάθεια συλλογικού στόχου. Δύσκολο για τον Έλληνα του 2015, αυτόν που έχει βολευτεί στην κανονικότητα της συνηθισμένης αφαίμαξης απ’όποιον εγκαθιστούσαν οι προηγούμενοι κυβερνώντες-δοσίλογοι της Ιστορίας. Σιγά σιγά αφήνουν τις “προεδρικές θέσεις” τους, (Βενιζέλος – Παπανδρέου – Σαμαράς – Καραμανλής – Σημίτης – Μητσοτάκης) καθώς και οι υπάλληλοι που είχαν εγκαταστήσει ως Πρωθυπουργούς στα πρώτα μνημόνια. Ευκαιρία για Ειδικό Δικαστήριο και δίκη για Εγκλήματα κατα ζωής εν καιρώ ειρήνης ίσως; Θα δείξει.

Πολλοί φίλοι μου φοβήθηκαν και ακόμα φοβούνται. Δεν τους κατηγορώ, συμμερίζομαι το φόβο τους, έχουν πολλά να χάσουν. Κάποιοι έχουν παιδιά και ως “δικαιολογία” ίσως τις περισσότερες φορές, τα βάζουν μπροστά σε οποιαδήποτε “δύσκολη ώρα” ως ασπίδα. Ψέμα, αδικαιολόγητο και κατακριτέο από άλλους που δεν έχουν παιδιά από επιλογή ή από αντίσταση του “πρέπει” των οικογενειών ή των παραδόσεων της κοινωνίας. Κάποιες φορές το να κάνεις παιδί/α ντε και καλά ίσως είναι άκρως εγωιστικό. Αυτοσυμπλήρωση, συνδετικός κρίκος μεταξύ των 2 που απαρτίζουν την οικογένεια πριν από την απόκτηση ενός παιδιού. Στο βάθος του μυαλού τους δεν είναι η προστασία των παιδιών τους, είναι η προστασία του εαυτού τους και το βόλεμα. Αν όπως στην περίπτωση του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015 σκεφτόταν ΜΟΝΟ τα παιδιά τους και όχι την πάρτη τους, θα έλεγαν και αυτοί ΟΧΙ, τόσο δυνατά που θα ακουγόταν από το φεγγάρι.

Να είναι καλά η προπαγάνδα των Ιδιωτικών Τηλεοπτικών/Ραδιοφωνικών Σταθμών και κάποιων ιστοσελίδων που έδιναν “πόνο” ή αλλιώς “σοκ και δέος” στο τι κακό θα επέλθει όταν και αν βγεί το ΟΧΙ ως επικρατέστερο. Οι ΝΑΙοφιλελέδες του παρακράτους, οι κομιστές, οι μαριονέτες του συστήματος που καλά κρατεί ακόμα. Οι “πετυχημένοι” της showbiz στο εγχώριο προϊόν και στο εξωτερικό που σαν πυροτεχνήματα εμφανίζονται και εξαφανίζονται όταν έχουν να βγάλουν την υποχρέωση στα αφεντικά τους. Όλοι αυτοί που είναι τα μικρά και μεγάλα γρανάζια του μηχανισμού υποταγής του/των λαού/ων, έκαναν αυτό το 38,7 να επιλέξει συνειδητά το ΝΑΙ. Το ΝΑΙ σε όλα, η ετυμηγορία που αν επικρατούσε, σήμερα θα είχαμε στον γαλάζιο ουρανό μια ταφόπλακα που θα έπεφτε αργά και επώδυνα πάνω σε όλους μας.

Σε ένα ιδανικό κράτος, σήμερα θα ξεκινούσε δικαστική διαδικασία για κλείσιμο σταθμών και φυλάκιση των αφεντικών τους. Θα σκίζαμε συμβόλαια από διαγωνισμούς ραδιοσυχνοτήτων με κλειστή (στρατηγικής σημασίας) ΕΡΤ. Θα είχαμε κλειστή την “κλικ κλικ και έχεις τέλεια ψηφιακή εικόνα”. Θα είχαμε επιστροφή στο “αναλογικό σήμα” έως της ανάληψης της ανοιχτής πια ΕΡΤ έπειτα από 2 χρόνια. Θα είχαμε λιγότερη προπαγάνδα αν το ΕΣΡ δούλευε όπως πρέπει, αν η ΕΕΤΤ έκλεινε τα sites που ακόμα και σήμερα τρομάζουν τη κοινή γνώμη. Θα είχαμε μια πολύ πιο όμορφη μέρα και άλλη ώθηση για ένα restart.

Παιδεία, δικαιοσύνη και μεθοδικότητα για την εγκατάσταση ξανά των αυτονόητων μας χρειάζεται, αλλά που…

Νεοέλληνας ρε φίλε, σταμάτησε να εργάζεται με τα χέρια, να πιάνει και να σπάει τη πέτρα από τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Τότε που ο Αντωνάκης άνοιξε τα σύνορα και οι εργατικοί και μάστορες Αλβανοί ήρθαν και συμπλήρωσαν το κενό της ανεργίας. Τότε ο Έλληνας σταμάτησε να δουλεύει, σταμάτησε να καλλιεργεί τη γη του, για όλα αυτά είχαν και από έναν “αλβανό”. Ναι, ένα λαό τον είχαν ονομάσει/κατηγοριοποιήσει ως εργαλείο. 20 χρόνια τώρα αυτά τα εργαλεία έχουν στηρίξει τα Ασφαλιστικά Ταμεία, έχουν κάνει περιουσίες, έχουν σπουδάσει, έχουν βγάλει χρήμα έξω και έχουν μεγαλουργήσει στη χώρα τους. Μπράβο τους, αυτό έκαναν και οι Έλληνες μερικές δεκαετίες πριν, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα. Τότε, στο τέλος της δεκαετίας του ’90 ο Σημίτης προέτρεπε τον κάθε αστό-μικροαστό-χωριάτη που δεν είχε ιδέα από Μαθηματικά, παρά ένα πολλαπλασιασμό για τις επιδοτήσεις που έπαιρνε τότε, να βάλει τα λεφτά του στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.

Κάθε δρόμος της κάθε πόλης στην Ελλάδα είχε και μια Χρηματιστηριακή “Εταιρεία” τουλάχιστον. Κάθε Νεοέλληνας είχε και από μια μετοχή Μινωικών, ΑΝΕΚ, ΔΕΗ, Εθνικής κτλ. Κάθε μεσημέρι λιαζόταν στη καφετέρια διαβάζοντας εφημερίδες, με το νέο του κινητό και τα κλειδιά του αυτοκινήτου στο τραπέζι, φορώντας επώνυμα γυαλιά ηλίου. Αγόραζε μετοχές και πουλούσε μούρη. Είχε βάλει το “χρηματιστή του” να δουλεύει, να του βγάζει λεφτά μετά από σταθερές μετοχές, με “κρυφά οχταράκια” ανόδου, με φούσκες που θα ανέβαιναν ψηλά και μετά θα έσκαγαν…

Δεν κράτησε πολύ το πανηγύρι όμως, κόποι προγώνων και μιας ζωής χάθηκαν στη σαπουνόφουσκα του Χ.Α.Α. Καταστροφή για τους ένδοξους νεόπλουτους. Πως θα έβγαζαν χρήματα και γυναίκες μετά από τέτοια καταστροφή; Με δουλειά. Ναι καλά… τότε ήταν η εποχή προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το μεγάλο φαγοπότι. Ρουσφέτια, σακούλες με λεφτά έδιναν και έπαιρναν. Μεσίτες ενός καλύτερου αύριο κινούσαν τα νήματα, πολιτικοί, παρατρεχάμενοι, δικηγόροι, μεσίτες, επενδυτές κέρδους κτλ. έφαγαν ότι σώθηκε από το Χ.Α.Α. Μετά ήρθε η κρίση το 2009-2010 με καθυστέρηση από τις Η.Π.Α που είχε “σκάσει” το 2008 αλλά εδώ έκαναν ότι δεν υπήρχε. Φτάσαμε στο σήμερα. Τον φόβο της Δημοκρατίας και την ανακατάληψης των αυτονόητων.

Όλα αυτά τα χρόνια, σημερινοί οικογενειάρχες που επέλεξαν συνειδητά το ΝΑΙ, σπούδαζαν. Ζούσαν τη φοιτητική ζωή, στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Έκαναν σχέδια για το μέλλον τους, έκαναν σχέδια συνέχισης της οικογενειακής αυτοκρατορίας ή το να γίνουν αυτοδημιούργητοι. Πολλές φορές με τις πλάτες της οικογένειας, χωρίς να δουλέψουν γιατί πολύ απλά και οι γονείς είχαν ξεχάσει να δουλεύουν με όλα όσα έγιναν και δεν μπορούσαν να μεταλαμπαδέψουν το εφόδιο της εργασίας. Καταδίκη του να είσαι πλούσιος σήμερα, πρέπει να πληρώνεις φόρους άδικους, πρέπει να επιχορηγείσαι από το ΕΣΠΑ για να κάνεις οποιοδήποτε νέο εγχείρημα/ανανέωση στόλου/ανανέωση εξοπλισμού. Πρέπει να προσλαμβάνεις μέσω του ΟΑΕΔ νέα παιδιά που θα κάνουν την πρακτική τους στην αφαίμαξη που θα τους κάνεις ώστε να ξέρουν τι τα περιμένει όταν αργότερα βγούν στην πραγματική αγορά εργασίας. Φαύλος κύκλος.

Εσύ φίλε του ΝΑΙ, χθές ηττήθηκες. Όχι από το ποσοστό του ΟΧΙ, αλλά από την Ιστορία που θα γράψει ότι το 2015, ένας λαός κουρέλι, μέσα στην αναμπουμπούλα, επέλεξε να τα χάσει όλα για μια ελπίδα να αλλάξει τα πάντα. Οι συμπολίτες σου έχουν και αυτοί παιδιά, ίσως περισσότερα από σένα. Έχουν επίσης όνειρα, έχουν περιουσίες, έχουν φόρους και επιχειρήσεις, έχουν ιδέες και όραμα για το αύριο. Έχουν όμως και κάτι που εσύ δεν έχεις. Ιδανικά και Συλλογικότητα. Όταν τα βρείς μέσα σου (γιατί σίγουρα τα έχεις κρύψει κάπου), να θυμάσαι ότι στο επόμενο Δημοψήφισμα να επιλέξεις τα θέλω μας και ότι τα θέλω σου και μόνο. Επέλεξε την σύγκρουση με την αδικία, παρά την ασφάλεια του “σεξ με προφυλλάξεις” που θα σου επιβληθεί.

Το ξέρω ότι θα με κατακρίνεις διαβάζοντας αυτά που έγραψα. Το μόνο μου όπλο είναι η αλήθεια και ο γεμιστήρας του η υπομονή για να τη γράψω χωρίς να υπολογίσω αν αύριο με κατακρίνεις ή δεν θα με θεωρείς φίλο πια. Σε οποιαδήποτε περίπτωση ξέρεις ποιός χάνει και τι. Θα παραμέινω εδώ για να σου θυμίζω ότι είσαι άνθρωπος και έτσι σε υπολογίζω, όχι ως αριθμό και στατιστική. Είσαι άνθρωπος που πρέπει να αντιδρά και να αλληλεπιδρά και όχι ένα πορτοφόλι δίχως πάτο που πρέπει να πληρώνει τα θέλω των ξένων που σου έχουν φορτώσει ως ηγεμόνες. Δεν χρωστάμε σε κανένα, όλα τα χρέη έχουν αποπληρωθεί εδώ και δεκαετίες, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν όμως σε μπερδεύει να δεις πίσω απ’ότι γράφεται και πίσω απ’ότι σου δείχνουν να δεις.

Χθές νίκησε η Ελλάδα, νικήσαμε όλοι μας. Αύριο πάμε στη μάχη, ελπίζω να είναι τίμια και με θετικό αποτέλεσμα για όλους μας. Ο πόλεμος όμως δεν τελειώνει με μια χαμένη ή κερδισμένη μάχη. Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε ανεξαρτήτως ηγέτη ή στρατηγού. Ο λαός έχει δύναμη που επιβάλλεται να χρησιμοποιεί σε τέτοιες περιπτώσεις. Οι λαοί των άλλων χωρών το βλέπουν από χιλιάδες μέτρα μακριά, εσύ γιατί εθελοτυφλείς;

Καλή συνέχεια σε όλους μας, είμαστε ένα ως οργανισμός όχι ως άτομο.

Share

Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης όσων θα πουν “ναι” στο Δημοψήφισμα

Προσπάθησα, δεν λέω, να τους δείξω ότι το ΟΧΙ είναι η πιο συννετή και σωστή επιλογή για το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους (όσοι έχουν).
Δεν κατάφερα και πολλά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι όσοι υποστηρίξουν τελικά το ΝΑΙ, διακατέχονται από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Αυτό το σύνδρομο:

Eίναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο ομήροι εκφράζουν συμπάθεια και συμπόνοια και έχουν θετικά συναισθήματα προς τους απαγωγείς τους, μερικές φορές σε σημείο που να υπερασπίζονται και ταυτίζονται με τους απαγωγείς. Αυτά τα συναισθήματα γενικά θεωρούνται παράλογα υπό το πρίσμα του κινδύνου ή ρίσκου που υπέστησαν τα θύματα, οι οποίοι μπερδεύουν ουσιαστικά την έλλειψη κακοποίησης από τους απαγωγείς ως μια πράξη καλοσύνης. Το Σύστημα Βάσεων Δεδομένων Ομήρων του FBI δείχνει ότι περίπου 8 τοις εκατό των θυμάτων παρουσιάζουν ενδείξεις συνδρόμου της Στοκχόλμης.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή τραυματικής συγκόλλησης , η οποία δεν απαιτεί απαραιτήτως ένα σενάριο ομηρείας, αλλά το οποίο περιγράφει “ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ δύο ατόμων, όπου ένα πρόσωπο παρενοχλεί περιοδικά, χτυπάει, απειλεί, κακοποιεί, ή εκφοβίζει το άλλο”. Μια συχνά χρησιμοποιούμενη υπόθεση για να εξηγήσει το φαινόμενο του συνδρόμου της Στοκχόλμης, βασίζεται στη φροϋδική θεωρία. Προτείνει ότι η σύνδεση είναι αντίδραση του ατόμου στο τραύμα του να γίνει θύμα. Η ταύτιση με τον επιτιθέμενο είναι ένας τρόπος που το ίδιο το εγώ υπερασπίζεται τον εαυτό του. Όταν ένα θύμα πιστεύει τις ίδιες αξίες με τον επιτιθέμενο, αυτός παύει να γίνει αντιληπτός ως απειλή.

Εύχομαι τη Δευτέρα να μην έχουμε διχασμό και επεισόδια.
Εύχομαι να επικρατήσει το ΟΧΙ με μεγάλη διαφορά.
Δεν ανήκω σε καμία παράταξη, παρα μόνο στις ιδέες μου.
Κάποιες από αυτές τις εικονοποίησα πρόχειρα τις περασμένες μέρες.

Καλό Σ/Κ και καλό βόλι!

Share

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close