metal

Metallica – Hardwired to Self Destruct REVIEW

metallica-hardwired_to_self_destruct

Να’μαστε λοιπόν μετά από 8 χρόνια με ένα νέο δίσκο των Metallica που απ’ότι είδαμε και ακούσαμε στο YouTube μέχρι σήμερα, αναμενόταν με μεγάλο ενδιαφέρον.

Σήμερα πήρα στα χέρια μου το νέο album και μόλις το άκουσα (πρώτη ακρόαση).Του δίνω Βαθμολογία 8.7/10 ίσως ανέβει, ίσως και όχι.

Αναλυτικότερα τραγούδι με τραγούδι σκέψεις και παρατηρήσεις/συγκρίσεις με παλαιότερα τραγούδια τους.

  1. Hardwired
    Γρήγορο καθαρό Thrash Metal που θυμίζει εποχές 90s όταν Metallica, Slayer, Sepultura και Pantera ήταν στο απόγειο της καριέρας τους.
    Αυτό που με ενόχλησε ήταν οι στίχοι. Βρισίδι χύμα και κανένας λόγος να το θυμάσαι ως τραγούδι γραμμένο από τον Hetfield.
  2. Atlas, Rise
    Πολύ καλό με ωραίους στίχους και δομή. Ρυθμικό και δείγμα του τι επακολουθεί στη συνέχεια του album.
  3. Now That We’re Dead
    Πολύ ωραίο τραγούδι με εναλλαγές ρυθμού και μελωδίας. Πιστεύω ότι αυτό το τραγούδι ίσως έχει μείνει “stock” από το Death Magnetic, γιατί θα μπορούσε να ήταν το τελευταίο του προηγούμενου δίσκου γιατί έχει πολά υλικά του The Day that Never Comes μέσα. Μετά τη μέση ίσως θυμίσει το Where The Wild Things Are από το Reload. Αν και έχει πιο Hard Rock στοιχεία που αν κυκλοφορούσε από κάποιον άλλο καλλιτέχνη, θα ήταν αδιάφορο τραγούδι. Το chorus είναι πολύ 80s.
  4. Moth into Flame
    Ωραίοι στίχοι που κατακρίνουν τη σημερινή ματαιόδοξη ζωή μέσα από το στυλ ζωής κάποιας “περσόνας” που θυσιάζεται στο βωμό της πρόσχαιρης δόξας και αναγνώρισης. Έτσι και σαν πεταλούδα της νύχτας καίγεται…
  5. Dream No More
    Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του δίσκου. Εναλλαγές δυνατών riff και ρυθμού με όμορφες μελωδίες. Σύγχρονα riff και ρυθμικό με ωραία φωνητικά και backing vocals. Ελπίζω στα live ο Trujillo να αποδώσει σ’αυτό το τραγούδι, ο Newsted θα έσκιζε… Βαρύ και ογκώδες με κούρδισμα α’λα Sad But True. Ωραίο solo αν και θα θυμίσει παλαιότερα solos του Hammet.
  6. Halo On Fire
    Ίσως αυτό το τραγούδι να ήταν 3 και να ενώθηκαν. Πολλές διαφορετικές σκέψεις και μελωδίες σε ένα τραγούδι. Ίσως θυμίζει άλλες μπάντες ειδικά στην αρχή, κάτι από Judas Priest ίσως, με μελωδίες και φωνητικά που ακολουθούν μετά το intro του κάνοντας να προσπαθείς να θυμηθείς με τι μοιάζει. Χρειάζεται ανάλυση αν και είναι πολύ καλό…
  7. Confusion
    Το τραγούδι που θυμίζει μια μίξη ανάμεσα σε Struggle Within του Black Album και του Am I Evil… Γρήγορο με ωραίο στίχο αν και δεν ξεχωρίζει ως κάτι νέο. Θα μπορούσε να ήταν και αυτό ένα από τα απομεινάρια του Death Magnetic όπως το Νο3 παραπάνω. Τα σόλο του Hammet δεν έιναι solos αλλά γεμίσματα στους στίχους. Σε αυτό το τραγούδι μόνο ο Hetfield δίνει ρέστα με φωνή και riff, οι άλλοι 3 απλώς ακούγεται σαν να παίζουν για να βγεί το μεροκάματο… προσωπικά δεν νομίζω ότι θα το θυμάται κανείς αυτό το τραγούδι σε 5 χρόνια.
  8. Manunkind
    Ωραίο ξεκίνημα με μελωδία και αρμονικές. Το μπάσο του Trujillo παίζει με τον καθαρό ήχο της κιθάρας του Hetfield μέχρι να μετρήσει 4 ο Ulrich. Μετά το τραγούδι γίνεται ένα νέο Through The Never ίσως με στοιχεία του Ronnie του Load. Στη μέση το τραγούδι θυμίζει κάτι από Jason Newsted – Heavy Metal που κυκλοφόρησε πριν 4 χρόνια. Το ύφος του ήχου της κιθάρας και του solo μαζί με τα κοψίματα των drums μου θυμίζει κάτι τέτοιο. Το τραγούδι ξεχωρίζει και είναι από τα αγαπημένα μου στο δίσκο.
  9. Here Comes Revenge
    Ρυθμικό με ωραίο riff και βάσεις για καλή παρουσία στα live που θα ακολουθήσουν. Οι στίχοι μαζί με τα drums χτίζουν τη δομή για το chorus που θυμίζει κάτι από Black Album. Οι στίχοι είναι απλοί και φωνητικά το “κοκοράκι” θυμίζει κάτι από Death Magnetic. Ακατέργαστο όσο και καλά δομημένο τραγούδι. Ατμοσφαιρικό από τη μια με ωραία μελωδία των στίχων αλλά σιγά σιγά η ατμόσφαιρα θυμίζει την καλή εποχή των Metallica. Άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι.
  10. Am I Savage?
    Στην αρχή νομίζεις ότι είναι η μπαλάντα του δίσκου. Μετά λες ευτυχώς που δεν είναι. Ίσως το καλύτερο τραγούδι του album που δείχνει τους Metallica του 2016.
  11. Murder One
    Σκέφτεσαι, λες να είναι αυτή η μπαλάντα τελικά; Όχι. Είναι το νέο Don’t Tread On Me του 2016. Καθαρά πολιτικός στίχος που ίσως δηλώνει κάτι που θα ακολουθήσει στο άμεσο μέλλον. Κάπως αδιάφορο τραγούδι και το solo δεν έχει κάτι νέο, σαν να αντιγράφει τον εαυτό του ο Hammet. Σκιά του εαυτού του θα έλεγα…
  12. Spit Out The Bone
    Το τελευταίο τραγούδι του δίσκου. Γρήγορο όπως και το πρώτο. Καθαρό Thrash που όταν ακούσεις το δίσκο στο Repeat δίνει μια ωραία αίσθηση. Ο Ulrich πρέπει να ξαπατώνεται σε αυτό το τραγούδι αν το παίξουν live. Η ταχύτητα και το riff θυμίζει τραγούδι από And Justice For All με ωριμότητα φωνητικών από Black Album και μετά. Το μπάσο κοντά στη μέση του τραγουδιού θυμίζει ίσως Cliff/Lemmy/Newsted και τα φωνητικά δίνουν ρέστα. Σε αυτό το τραγούδι ο Hammet παίζει καλύτερα με μελωδία και δομή στο σόλο. Ο καλύτερος τρόπος να κλείσεις ένα δίσκο μόλις ξανά-εφευρέθηκε έπειτα του Dyers Eve 28 χρόνια πρίν.

Απόδοση οργάνων:

Στίχοι – Ρυθμικές κιθάρες: 9/10 (Hetfield)
Σόλο: 7/10 (Hammet)
Μπάσο: 8/10 (Trujillo)
Κρουστά: 9/10 (Ulrich)

ΣΥΝΟΨΗ:
Σε γενικές γραμμές ήταν ότι έπρεπε. Ίσως ο καλύτερος δίσκος των Metallica μετά το And Justice For All και ακολουθεί το Black Album και όλα τα άλλα που ακολούθησαν αυτό…
Η παραγωγή θυμίζει τα πολυκάναλα Load & Reload. Δεν χρειάζεται καμία ρύθμιση σε EQ για να το ακούσεις δυνατά. Είναι σύγχρονο με πολύ καλά στοιχεία του “παλιού” και δοκιμασμένου Metal που εμείς οι 40ρηδες γνωρίσαμε στα νιάτα μας. Ως φανατικός Metallica-fan είμαι χαρούμενος. Αυτό το album το περίμενα από το 1998. Ήρθε με 18 χρόνια καθυστέρηση, αλλά σημασία έχει ότι ήρθε. Μελωδίες και στίχοι θα αναλυθούν από ειδικούς του “τύπου”. Εγώ μόλις σας κατέθεσα την άποψή μου έπειτα από την πρώτη ακρόαση. Θα ακολουθήσουν χιλιάδες άλλες…

Save

Share

Είναι επίσημο: Metallica, Slayer, Anthrax και Megadeth

Ανακοινώθηκε χθές από το Sonisphere Festival ότι στις 24 Ιουνίου 2010 οι “Big Four” θα έρθουν για μία και μοναδική συναυλία-σταθμό στην Ελλάδα. Οι Big Four της thrash-metal σκηνής είναι οι Metallica, Slayer, Anthrax και Megadeth. Πολλοί από εσάς δεν έζησαν τη thrash σκηνή στην Ελλάδα στα τέλη του ’80 αρχές ’90 και ίσως να μη γνωρίζουν ότι σε αυτή τη συναυλία θα γίνει χαμός.

Αν υπήρχε περίπτωση, 1 στο εκατομμύριο να υπήρχαν συγκροτήματα στη σκηνή μαζί με τους Big Four, όπως Sepultura, Pantera, Death, Sacred Reich, Carcass, Obituary κτλ. Θα ήταν σαν να έβλεπε κάποιος την ιστορία να περνάει μέσα σε λίγες ώρες μπροστά από τα μάτια του (και τα αυτιά του).

Πίσω στο event τώρα, οι τιμές εισιτηρίων είναι λίγο τσιμπιμένες αλλά αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται να δεί σύνολο 7 συγκροτήματα εκ των οποίων τα 5 τουλάχιστον είναι πολύ γνωστά, τότε αξίζουν τα χρήματα. Εκτός τους Big Four ως Headliners, οι Mastodon, Bullet for my Valentine και Stone Sour θα ανέβουν στη σκηνή.

Οι τιμές αναλυτικά:
Η αρχική τιμή των εισιτηρίων γενικής εισόδου είναι  85€
Μετά την εξάντλησή τους η τιμή  των εισιτηρίων γενικής εισόδου  θα διαμορφωθεί στα  95€
Η τιμή των εισιτηριών της  διακεκριμένης θέσης είναι  150€

Αυτά όπως αναφέρονται στο επίσημο site του festival.

Την οργάνωση έχει αναλάβει η DiDi Music. Ας ελπίσουμε να κάνουν καλή δουλειά γιατί αν όχι, τότε δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι μπορεί να κάνουν 50-60.000 άτομα στην έδρα της… 😉

Υπομονή μέχρι τον Ιούνιο, προσωπικά είμαι χαρούμενος γιατί οι αγαπημένοι μου Metallica θα είναι οι headliners και θα τους δω για 4η φορά live στην Αθήνα 🙂

Share

Review: Metallica – Death Magnetic

Track List:

  • That Was Just Your Life
  • The End Of The Line
  • Broken, Beat & Scarred
  • The Day That Never Comes
  • All Nightmare Long
  • Cyanide
  • The Unforgiven III
  • The Judas Kiss
  • Suicide & Redemption
  • My Apocalypse

+ Από εδώ μπορείτε να κατεβάσετε τους στίχους που μάζεψα από το internet:
Death_Magnetic-Lyrics

Το νέο άλμπουμ των Metallica με τίτλο “Death Magnetic” κυκλοφορεί επίσημα στις 12 Σεπτεμβρίου, έχει διαρεύσει όμως στο internet εδώ και κάποιες ώρες. Έτσι και γράφω ένα πρώτο review ακούγοντάς το ταυτόχρονα για να αποτυπώσω όσο το δυνατών τις πρώτες εντυπώσεις αφήνοντας τους συναισθηματισμούς και την ιστορία των Metallica.

Σαν πρώτο άκουσμα θα παρατηρήσω ότι έφυγαν από τον ήχο του St.Anger. Ο ήχος τους είναι πιό “Black Album” αλλα και πάλι σε όχι και τόσο άρτια παραγωγή. Τα τραγούδια έχουν πολλά tempo και αλλαγές των riffs καθώς και νέο στυλ που κάνει το συγκρότημα να ακούγεται πιό σύγχρονο. Από την άλλη, μερικά σόλο του Kirk Hammet κουράζουν και ακούγονται εκτός “μελωδίας”. Είναι σαν να μπήκαν εκεί για να αναπληρώσουν το κενό που είχε αφήσει η απουσία του στο προηγούμενο album.

Οι στίχοι είναι κλασσικοί Metallica δια χειρός James Hetfield, καλογραμμένοι και πρωτότυποι σε μερικά τραγούδια. Το μπάσο ακούγεται πεντακάθαρα και θυμίζει μέρες “Master of Puppets”. Πιστεύω ότι ο Robert Trujillo πρόσθεσε πολλά “λιθαράκια” στα τραγούδια του νέου άλμπουμ. Σε αντίθεση με τον Jason Newsted που η συνεισφορά του ήταν λίγη έως ανύπαρκτη στα 4 άλμπουμ που συμμετείχε.

Στα drums τώρα, ο γερο Lars Ulrich φαίνεται να κουράστηκε χτυπώντας την Tama του. Υπάρχουν όπως προείπα πολλές αλλαγές tempo, αλλα ακούγεται η χρήση του ταμπούρου κουραστική και πολύ εύκολη λύση σε μερικά σημεία των τραγουδιών. Παλαιότερα αυτό θα το έκανε με κάποιο γύρισμα ή με κάποιο combo των tom. Τώρα, λόγω ηλικίας και έχοντας στο μυαλό του τα επερχόμενα tour, ίσως βρήκε αυτές τις λύσεις ώστε να σώσει όση ενέργεια μπορεί από το παίξιμο των τραγουδιών live.

Πολλά τραγούδια ξεχωρίζουν από το πρώτο άκουσμα, άλλα ακούγονται σαν αντιγραφές του εαυτού τους. Κάνουν loop γύρω από ένα riff και “σπαταλούν” χρόνο χωρίς να έχουν κάποιο ακουστικό αποτέλεσμα ως μελωδία ή στίχο… Ως πρώτη επαφή με το νέο άλμπουμ είμαι 80% ικανοποιημένος από αυτά που περίμενα από την αγαπημένη μου μπάντα. Από το 1987 που άρχισα να τους ακούω, έχουν περάσει 21 χρόνια, και όμως ακόμα και σήμερα τα παλιά άλμπουμ (ως το …And Justice For All τα θεωρώ παλιά) όταν τα ακούω, με γυρίζουν πίσω στο χρόνο και με ταρακουνούν όπως έκαναν τότε. Αυτό είναι διαχρονικότητα από τη μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών για μένα. Ανεξαρτήτως είδους μουσικής, οι Metallica έχουν καταφέρει να ενώσουν τους “μεταλλάδες” με τους πιό “mainstream” τύπους και αυτό θα το καταλάβετε πηγαίνοντας σε κάποια συναυλία τους.

Αυτά είχα να πω ως πρώτη γεύση ακούγοντας τα 8 απο τα 10 τραγούδια του νέου άλμπουμ. Αξίζει η αγορά του για ιστορικούς λόγους και λόγω αρχείου. Το διαδίκτυο και το κατέβασμα μουσικής “παράνομα” κάνει κάτι πολύ καλό. Σε αφήνει να αξιολογήσεις και να ανταμείψεις τον καλλιτέχνη χωρίς να σε πιέζει ο χρόνος της απόκτησης κάποιου άλμπουμ. Το κατεβάζεις, το ακούς όσες φορές χρειαστεί και όταν είναι η σωστή ώρα πηγαίνεις και το αγοράζεις νόμιμα, είτε από το δισκοπωλείο ή από το iTunes έχοντας κάνει το σωστό για σένα και τη μουσική γενικότερα. Νηστικό αρκούδι δεν χωρεύει όπως λέμε, στην περίπτωση των Metallica αυτό δεν ισχύει γιατί είναι δισεκατομμυριούχοι, αλλα μιλώντας γενικότερα, χιλιάδες άλλες μπάντες, περιμένουν αυτή την αγορά από εμάς για να ζήσουν, οπότε ξέρετε τι να κάνετε μετά 😉

Αξιολόγηση: 4,5/5

Για να δείτε το πρώτο video clip πηγαίνετε εδώ είναι το τραγούδι “The day that never comes”. Σαν τραγούδι όμορφο, σαν video πιστεύω είναι εκτός πνεύματος και εκτός στυλ Metallica.

Share

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close